Sofokli Çakalli Ne nje mengjes te vitit 1899, Warren Harding, atehere 35 vjec, u takua rastesisht ne nje sherbim pastrimi kepucesh me Harry Daugherty. Ne ate kohe, Daugherty ishte Makiaveli i politikes ne Ohio, kurse Harding ishte nje redaktor gazete qe pas nje jave do fitonte zgjedhjet si senator i Ohio-s. Qe ne momentin e pare, Daugherty u "mahnit" nga paraqitja fizike e Harding. Ne pikun e maturise se vet, Harding ishte shume simpatike dhe tipik nje “burre shteti”. Raportet e tij trupore, si shpatullat e gjera, trupi muskuloz, dhe klasi I tij i kishin ngjitur nofken e merituar “Luftetari Romak”. Menyra se si ai kujdesej per veshjet dhe detajet e vogla te paraqitjes ishte e pazakonte dhe shume e sofistikuar per nje mashkull te kohes se vet. Stili I tij I komunikimit me fshiresin e kepuceve dhe kortezia e lenies se bakshishit u bene akoma dhe nje shkendije me shume qe e terhoqen Harry Daugherty-in te besonte se ky njeri ishte I destinuar per te bere histori. Pasi u prezantuan dhe folen, Daughertit iu shkrep ideja e cmendur: Ky njeri mund te behet President I SHBA-se?! Warren Harding nuk mbahej si ndonje njeri me inteligjence te veçante. Atij I pelqente golfi, pokeri, pijet dhe me shume, femrat. Bemat e tij me femrat mbaheshin si legjenda neper ambjentet lokale te qyteteve te Ohio-s. Duke u ngjitur nga posti ne post, ai nuk u shqua ndonjehere per asgje me efekt afatgjate, por vetem per fillime te bujshme dhe me shume shprese. Fjalimet e tij ishin si ushtri fjalesh pompoze qe lundronin neper peisazh ne kerkim te ndonje ideje. Gjithmone ishte ambivalent kur vinte fjala per qendrime politike vendimtare apo per çeshtje delikate te asaj kohe, si ajo e te drejtes se grave per te votuar apo ajo e ndalimit te prodhimit te alkoolit. Mirepo, ia arriti te ngjiste shkallet e karrieres politike fale miqve te tij dhe veçanerisht prej gjeniut te politikes Harry Daughertit. Gjithashtu, sa me shume rritej ne moshe, aq edhe me I pashem dhe me terheqes behej per votuesit.  Ne 1916, Daugherty perdori lidhjet e tij per te bere te mundur qe Harding ta hapte dhe te ishte zeri kryesor ne konventen e Partise Republikane duke krijuar mundesine qe vokali i tij gjemues ti provonte amerikaneve se ky njeri meritonte nje post me te larte. Kater vjet me vone, ne 1920 Daugherty e bindi Harding qe te futej ne gare per President. Harding hyri I fundit ne konvente nga te gjashte kandidatet. Daugherty ishte shume I qete dhe I sigurte. Gara ishte e bllokuar ne balotazh midis dy kandidateve kryesore dhe ai parashikoi qe delegatet do kerkonin per nje alternative te trete. E kush tjeter kishte terhequr me shume vemendje mediatike se Harding?! Kush tjeter do dukej si nje kandidate me estetik dhe karizmatik se Harding?! Pikerisht, ky ishte momenti qe Daugherty shfrytezoi, dhe Harding arritit te bindte delegatet duke u zgjedhur si kandidat per president. Dhe pas nje fushate miliona dollareshe, me premtime bombastike dhe fasada futuristike e luksoze per kohen, Warren Harding fitoi zgjedhjet dhe u be President I SHBA-se. Ai qeverisi per vetem dy vjet pasi u godit nga nje atak kardiak dhe nuk ia doli. Per shumicen e historianeve amerikane, Harding mbahet si nje nga Presidentet me medioker dhe me te dobet te historise amerikane. Manipulimi nga paraqitja fizike dhe tiparet estetiko-kulturore te njeriut quhet edhe si “The Warren Harding Error” ne sociologji, ose ne shqip “Gabimi Warren Harding”. Ku hyn Edi Rama? Edi Rama eshte nje shembelltyre e ekzagjeruar e Warren Harding, ku gjithekush mund te beje nje krahasim hap pas hapi te karrierave te tyre; Qe nga Fatos Nano dhe Koço Kokedhima qe kane qene si Harry Daugherty per Ramen, deri tek menyra se si u be Kryetar Partie; Qe nga flip-flopet e tij me ligjin per plehrat dhe pasiguria per armet kimike deri tek mosmbajtja spektakolare e asnje premtimi spektakolar; Qe nga bemat e tij me femrat e deri tek cmenduria abstrakte e Rilindjes Urbane. Fjalimet e tij jane identike me ato te Harding. Nje debatues emocional dhe fyes ne batuta kur I prekin rrugen e pushtetit. Sa qesharak duket kur mundohet te ironizoi komentuesit e vet duke I vene ne dukje injorancen e shqipes se tyre, por harron qe eshte dhe ai pergjegjes qe kjo injorance po lulezon neper rrjetet sociale. Madje harron qe ne librin e tij “Kurbani” ka nje fjali me 128 fjale, per te cilen cdo pedagog do e ngelte ne klase. Edhe ne interpelance, shume i cuditshem mu duk. Ne vend qe ti pergjigjej akuzave me argumente, filloi te komentonte stilin e fjalimit te Blushit. Nje pergjigje pa pergjigje. Kjo eshte aq per te qeshur e per te qare sa dhe fakti qe u shkon mesuesve dhe arsimtareve ne takim me xhupin e Juventusit. Nuk e kuptoj dot guximin qe ka per te injoruar dhe fyer cdo lloj klase te shoqerise. Urroj nga zemra qe fundin mos ta kete si Harding, por po rrezikon shume qe historia ta njohi per medioker ashtu si Harding.